اورمزدان

این هم یه جورشه دیگه!

داش آکلیسم رو می گم. حالِت هم که ازش به هم بخوره، بالاخره گاهی مجبور به انتخابش می شی.

باش تا ببینیم چی می شه!

یه روز شادی اومد گفت تو اذیت نمی شی با صدای ناهنجار رادیوی این رفیقمون دمِ گوشِت؟

گفتم: نه عزیزِ دلم. من طوری خودمو تربیت نکردم که بخوام با این پخ کردنا از جا در برم.

قیاسش احمقانه ست.

اما خب!

اینم یه جورشه دیگه! هیچ قولی نمی دم به خودم که چقدر قراره تو این "ایسم" بمونم. اما چیزی که هست اینه که حالا توشم.

پی نوشت: امروز روز بزرگیه. من خیلی کوچیکم واسه گفتن ازش. یکی دیگه قراره بنویسه درباره ش. منتظر نوشته شم. شمام باشید.

دیگه نمی کشم.

نفس کشیدن من به دی اکسید کربنی که تولید می کنه نمی ارزه.

می شینم مادری می کنم و ... .

می دونی تو جمهوری اسلامی وقتی زنی مادر یا همسر نیست جایگاه حقوقی نداره؟

مهم نیست که بدونی یا نه. مهم اینه که تو خودت هم همینطوری فکر می کنی.

جوانه ای

در من

می خواهد بروید؛

سرما نمی گذارد.

نیم ساعته که داره قاه قاه می خندم. هر کاری می کنم نمی تونم جلوی خنده م رو بگیرم. مادر شوهرم چند روزه مهمون ماست و من سعی می کنم خنده م رو نبینه. چون هیچ جوری نمی تونم توجیه کنم که چرا دارم می خندم.

این وبلاگ رو خیلی کم چک می کنم. به نظرم اصلن وبلاگ مهمی نیست. البته برای عموم. خودم هم که مجبورم هفته ای ده دوازده روز قیافه ی نویسنده ش رو تحمل کنم، دیگه چک کردن وبلاگش کراهت داره برام.

چند روزه که ممدرضا رو ندیدمش. خدایی ش یه روز اگه بشه دو روز، دلم براش تنگ می شه. شما هم اگه می شناختینش، همین احساس رو نسبت بهش داشتین. البته اگه اندازه ی من بتونین کشفش کنین.

بر می گردم سر ماجرای خندیدنم که همچنان در حین نوشتن ادامه داره. پست های وبلاگش رو می خوندم و میومدم پایین. بر خوردم به این پست. بعد رفتم کامنتهاش رو خوندم. کامنت اول و دومش نیم ساعته که مردن رو از یادم برده:

ممدرضا معرکه ای!! الحق که شمع محفل بشریتی. حیف که بشریتی وجود نداره!!!

جسدمو بسوزون

بعد ببرش تو یه بلندی

بذار باد

هر جا دلش خواست ببره

پی نوشت: مخاطب خاص دارد.

۱-

کافیه پنج ماه بمونی خونه تا بتونی خانوم بشی. خانومِ خانوم. اونقدر که بتونی موهاتو ببندی.

بعد پسرات بگن: مامانی چقد خوشگل شدی. بعد تو بگی دوس دارین موهامو  کوتا کنم یا ببندم همیشه؟

اما اونا که تهِ مرامن، بگن: نه! کوتا کن.

۲-

نور بباره به روحت. قبر که قابل نیست. نور بباره به روحِ بزرگت که نذاشت اون نعمت نهفته ی کم نظیر باخت بره.

خدا این تاکسی های خطیِ جواد رو از ما نگیره. اگه نه موسیقیِ خوبی که ما خیلی وقتا بی خیالشیم، از زندگیمون حذف می شه.

روحم تازه شد وقتی صداش تو گوشم پیچید:

"به گمونم دلِ تو جایِ دیگه س

دلِ تو پیشِ یه رسوای دیگه س

..."

دلم می خواست نرسم به مقصد. آخه راه خیلی نزدیک بود.

گفتم: خنده کو؟

نگاهم کرد

              ـ مهربان ـ

و تو را

با لبانی شکفته به مروارید دندانهایت

هدیه ام کرد؛

در دیروزی که در راه است.

مهد کودک رو دوس دارن. برای ثبت نام که بردمشون به زور تونستم بیارمشون خونه. خیلی بهشون خوش گذشت. اصلن مامان رو فراموش کردن. رفتن با بچه های دیگه بازی کردن و وسایل بازی مهد رو کلن جا به جا کردن. سرسره و الا کلنگ رو از این سر سالن می کشیدن اون سر سالن.

با بچه ها قاطی شده بودن و از سر و کول هم بالا می رفتن.

خیلی خوشحال شدم که دیدم تو خونه موندنشون باعث خجالتی بودنشون نشده. امیدوارم این روحیه ی جمع گرایی شون پایدار باشه.

مامان بزرگم نشسته داره غصه می خوره. عمه م هم گفته نذارشون پرورشگاه (مهد کودک تو فرهنگش با پرورشگاه فرقی نداره) من میام تهران نگهشون می دارم.

اما فک کنم اینطوری دست کم روزی چند ساعت از دست من راحت می شن.

دیروز آرتا رو با خودم بردم پیش دوستام. کلن جلسه رو واسه من منتفی کرد. در واقع من و آرتا عینهو تبلیغ حلوا شکری عقاب که بازیهای مهم فوتبال ملی رو به گند می کشه جلسه رو به هم ریختیم. همه ی بچه ها باید ببخشن. اما عوضش کلی خوش گذشت بهش که با مامانی رفته جاهای مهم.

از جلوی دفتر آپادانامون که رد شدم مثل همیشه اشکم یهو گله گله پرید بیرون از تو چشمام. به آرتا گفتم مامانی اینجا کار می کرد. لبخند زد و گفت: با هم بیایم سر کار بعد با هم بریم مهد کودک.

خوشحالم و خوب. کاش دوام داشته باشه.

دوام خوب بودن هام که به بیست دقیقه رسید جشن می گیرم. کی میاد؟

گفت: مامانی! کیفت رو بده به بابا من بخوابم رو شونه ت.

کیفم رو انداختم رو اون یکی کولم و گفتم: بخواب عزیزکم. بخواب.

سرش رو بلند کرد، دست انداخت دور گردنم و سفت فشار داد: مامانی عاشقتم!

بهش فریاد می گن یا عربده؟ صداش در من پیچید:

"کلید خونه رو می دم به دست باد لعنتی
کوچه ی لختُ می سپرم، به بچه های پا پتی"

سفت بغلش کردم. فشارش دادم به خودم. بخواب عزیزکم. آروم بگیر.

مهربون زمزمه کردم انگار. صداش در من پیچید:

تا وقتی ظرف عشقتم، این شونه و این آغوش برای آروم گرفتنت جا داره.

نوشتم براش انگار: "یه ماشین کرایه می کنم از یه آژانس، می رم به قصد کشتن یه نفر، ضربه مغزی می شم". خوند. جواب نداد. نداشت.

نه! فهمید مالِ اون نبوده. فهمید قرار بوده بندازمش تو چاه. اما من که چاهی ندارم! 

جمعشون می کنم. می رم سرِ کانال. آب که میومد، ریزِ ریزشون می کنم، می ندازمشون تو آب. بهار که شد، از تو مزرعه های شهریار در میان بیرون. زرد ـ بنفش، زرد ـ بنفش.

فقط چهار ماه، فقط چهار ماه منو بنشون پای اون چرخ. چهل سال نه. فقط چهار ماه! بعدش یه عمر برای این پریشونی ها وقت دارم. بذار چهار ماه، فقط چهار ماه تاولهای قلبم چرکی نشن.

بوتیمارِ من! وقتِ پرواز که شد، به هر بیست و نُه تای دیگه بگو که نشستم تماشاش کردم. اینقدر تماشاش کردم که مطمئن شدم فرو رفت. فرو رفت. فرو رفت. اونقدر تا دیگه بیرون نیومد. هیچ وقت. شاید از اون میون یکی، فقط یکی بفهمه چرا.

بخواب عزیزکم! آروم بگیر نازنینم! چشمات رو ببند و سرت رو بذار رو سینه م. شاید تاولهای منم آروم بگیرن اینطوری.

یه آژانس می گیرم. ضربه مغزی می شم. در آغوش می گیرم. فرو می رم. پای چرخ می شینم. زرد ـ بنفش. زرد ـ بنفش.

پیچ امین الدوله می ده دلم. تهوع امونم رو بریده. اما بالا نمیاد. سر پایینی انگار راحت تره.

وحشتناکه. خیلی وحشتناکه.

از لحظه ای که قصه ش رو گفتی، یه گوشه از ذهنم رو مشغول کرده. مگه می شه یه آدم 40 سال، 40 سال زیر یه راه پله، پشت یه چرخ بشینه و ...

به چه عشقی؟ این عادته. یه تسلیم مذبوحانه.

یک عمر سکون. یک عمر سکون. یک عمر سکون ...

سرم داره گیج می ره. خیلی وحشتناکه.

شاید این که بدانم و بمیرم، بهتر از این است که ندانم و بمیرم که

محارم هر یک از دو مرد همجنس باز، بر دیگری حرام است.

می بینین شارع مقدس و در پی اون قانون گذار معظم تا کجای علم و دانش و تدین پیش رفتن؟!!!

جامعه رو همین چیزا سالم نگه می داره دیگه!!!

البته تو جامعه ای که توش همجنسگرا وجود خارجی نداره من نمی دونم اصلن چنین قانونایی واسه چی هست؟

اینو امروز تو کلاس حقوق خانواده یاد گرفتم.

گفتم بگم، که اگه شما هم نمی دونید، ندونسته از دار دنیا نرید.

پی نوشت: بمیرم برات نسرین که تو این دو سال چی کشیدی تو این کلاسا!

تمام هستی مان را

انگار

پیش از وقوع

نقاشی کرد:

آبشاری که در درختی جریان داشت،

در سه فصل خواب آگین.

بهار، پایان من است و .

درست خواندی اش:

نقطه.

صد بار توبه کردم و دیگر نمی کنم

پی نوشت: صدام کردی. شنیدم.

باید بجوشد

با پیاله پر نمی شود

تا رویشی دوباره

ـ اگر باشد ـ

خداحافظ

تنها نقطه،

سر خطی وجود ندارد

 

باز که می شد پنجره، پرواز می کرد و می پرید تو بغلم. انگار هزار سال منتظر این لحظه نشسته.

کمی که دیر می شد باز شدن پنجره، خودش رو به شیشه می کوبید و بی قراری می کرد. بال بال می زد. کبوتر جلد این پنجره شده بود.

حالا می شینه رو بوم همسایه و بر و بر نگاه می کنه. حتا دیگه من و پنجره م رو نه. چشمش جای دیگه ست. نگاش می کنم. صداش می کنم. پر می کشه. نمیاد. می ره.

پنجره ای که تو لبش نشینی، ...

آره عزیزکم! آجرچینش می کنم.

نمی دونم چی می شه اما اینو خوب می دونم که این یه "پایان شگفت انگیز"ه.

منتظر نباشین. اگه نه شگفتیش براتون کم می شه.

 

آره. صداش، اون  صدای همیشگی که تو دیده بودی نبود و نیست. بذار صراحتن بگم که دیگه هیچ وقت نخواهد بود.

این واقعیتیه که وجود داره. تلخه. و اون بدون اینکه بهش "خو" کنه، داره باهاش کلنجار می ره.

عزیزکم! نه صدا دیگه اون صداست و نه تصویر. بذار روشنت کنم که اگه بعد از این چهار سال دیدیش، شوکه نشی. یا اصلن خودت تصمیم بگیری که بخوای ببینیش، یا نه.

اون ماده ببر نیم خفته ای که گاهی صداش، نگاه نیمه بازش، یا کش و قوس های گاه گاهش، جذابیتی برای دیدن داشت، حالا دیگه دیدن نداره. پیشنهاد می کنم از دیدنش فرار کنی تا اون تصویر حداقلی، آخرین تصورت از اون حیوون عاشق رویایی باشه.

بذار نگاه محتضرش رو، رقص لنگون لنگون خونینش رو، صدای خش دار نفس های آخرش رو، تنها قورت بدم.

بعد یه روز بیا پیش من. شاید پوست خوبی باشم واسه اینکه دستت رو بذاری رو تن عریانم و آخرین دل دل های بی پرواش رو برای همیشه تو این موزه ی زنده، لمس کنی.

 

زبانم را می پالایم:

"کاش" را از یاد می برم،

تا هر چه می خواهم، "ممکن" شود.

"فردا" را فراموش می کنم،

تا "امروز" از کفم نرود.

و "تو" را

که خود، در "من" مستتر است.

پی نوشت: صعود تموم شد یعنی؟ همیشه موقع فرود دلم می گرفت. یادته؟