اورمزدان

سلام.

صبر كردم كمي سرم خلوت شه بعد نوشتن تو وبلاگ رو شروع كنم. اما مثه اينكه اين سر خلوت شدني نيست و اينطوري  ديدار ما مي مونه به قيامت.

مي خواستم وبلاگ رو با يه متن خوب و نسبتا حسابي شروع كنم. اما ديدم باز هم اينطوري خيلي طول مي كشه.

من مسافرم. مثه هميشه.  آدم "شروع ويژه" نيستم. ترجيح مي دم اگه ويژگي اي وجود داره بهش دست پيدا كنم. "من" در سفر به "اوج" مي رسه. البته اگه اوجي وجود داشته باشه.

بهتره ادا در نيارم و مثه هميشه خودم باشم.

حتما مي رسه روزي كه تو اين وبلاگ چار تا كلمه حرف حساب ديده بشه.

فعلا كمي درگيرم. درگير روزمرگي هاي زندگي. روزمرگي هاي خوب و سخت. كاش اين صفحه ها بتونه به يكي از  روزمرگي هاي خوب و شايد سخت زندگي من تبديل بشه. اميدوارم.