شکوه نهفته هفت سال را با خود بردم آن بالا و دمیدمش در آسمان.
سیر تماشایش کردم.
این "من" بود، باز.
بالابلند چه بالایش بلندتر می نماید آنجا که باشد.
چقدر "شک" عریان می شود در بلندی و چه کمرنگ است.
چه مهربانی! دوست.
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آبان 1385ساعت 21:1 توسط ساقی
|
