در يك محيط بسته نيروهاي كنشگر چارهاي ندارند جز اينكه انرژي خود را جايي آزاد كنند.
اگر مسايل و مشكلات بيش از حد باشند، جايي صدايت را بلند خواهي كرد و فرياد خواهي زد.
اين وضعيت را بايد علت روي آوردن بسياري از زنان ايراني به نويسندگي دانست.
زنان ايراني دوست دارند زندگي را تجربه كنند. آنها براي زندگي كردن و حتي براي درد دل كردن هم كه شده دست به نوشتن ميزنند.
بعد هم اينكه مطمئن باشيد اگر در كشور ما زنان ميتوانستند آزادانه وارد ساير عرصههاي هنري بشوند، بسياريشان وارد دنياي نويسندگي نميشدند.
در شرايط كنوني بايد بگويم كه همه نويسندگان زن ايراني عاشق نويسندگي نيستند و نوشتن براي آنها مفهوم زندگي را دربر ندارند. نوشتن براي بسياري از زنان ما يعني راه گریز.
حرفهای کامل منیرو رو اینجا بخونید.
+ نوشته شده در شنبه بیست و هفتم آبان 1385ساعت 11:45 توسط ساقی
|
