ماجرا اینه که یکی از دوستای من که حدود ۲۶ سالشه و ازدواج نکرده، دچار یه نگرانی شده سر روابطش با دوست پسرش. اون استرس علائم اولیه بارداری رو داره و می ترسه از اینکه بره دکتر و بخواد از همین الان اگه واقعن چنین چیزی هست، از ادامه بارداری جلوگیری کنه.
ترس اون از برخورد دکترهاست. متاسفانه پزشکای زنان خیلی تو این مسئله وحشتناکن. به جای عرف غیرتی می شن، به جای دین، دردشون می گیره و به جای زن، به وضوح اعلام انزجار می کنن از مریض و یه جورایی طردش می کنن. مگر اینکه وجدان نداشته باشن و در ازای پول خیلی زیاد بخوان کاری برای بیمار بکنن.
بهش پیشنهاد کردم بدون هیچ ترسی بره دکتر و اصلن هم توضیح نده که ازدواج کرده یا نکرده. بگه فکر می کنه حامله ست و میخواد آزمایش بتا بده. فقط همین.
اینقدر استرس داره که میخواد با اسم مستعار بره دکتر و خواسته براش دعا کنم که مسئله ای پیش نیومده باشه.
با وجود رابطه عاشقانه ای که با دوست پسرش داره، و سکسی که با تمایل کامل دو طرف داشتن، حالا که این مسئله پیش اومده، پسره وایساده کنار و مسئولیتی رو هم قبول نمی کنه.
یه چیزی تو مایه های فلسفه ی صیغه تو شرع. خب بالاخره از مریخ که نیومده، اون پسر هم مال همین فرهنگه دیگه.
به جای پاک کردن صورت مسئله ای که تو جامعه وجود داره، بهتره که آموزش رابطه جنسی بین جوونها عمومی بشه.
