اونی که من بهش میگم دریا و اون بهش میگه ساقی، اوضاش از همه بدتره. اما خوبيش اينه كه كاركشته س و جا نميزنه.
اوني كه من بهش چيزي نميگم و اون بهش ميگه مرشد، در حال پرورش جنينيه كه تو رحمش نيست. تو كل وجودش داره بالا و پايين مي ره و تو تمام سوراخ سمبه هاي جسم و روحش حركت داره. نمي دونم دوران جنيني اين وجود نازنين چقدر طول مي كشه؟ ۹ ماه و ۹ روز و ۹ ساعت يا ۹۹ ماه و ۹۹ روز و ۹۹ ساعت؟ يا ۹۹۹ ماه و ۹۹۹ روز و ۹۹۹ ساعت؟ يا ...
اما به دنيا كه بياد ـ كه مياد ـ تنديس خرابات مي شه و چه شود! كه چه مبارك شبي و چه فرخنده روزيه اون روز.
اوني كه اون بهش مي گه شيدا و من بهش مي گم "دوباره ي من"، چند بار سقط كرده و الان كمي آب روغن قاطي كرده، اما شك ندارم كه ميگذره. اگه خراباتيه كه ميگذرونه. ميگذاره و ميگذره.
كمي فلرتيشياس. واسه همين گاهي برام سيگنال مي ده كه: "رخوت" ... .
هر كي كه به آغاز فصل سرد ايمان آورد، هر كي كه فروغ تو وجودش حلول كرد، هر كي كه خدا شد، كه قرار نيست روز اول دي ماه يا روز اول هر ماهي يا اول هر روزي ... .
پي نوشت ۱: وحيد جان سعي مي كنم درست حسابي بنويسم هاااا! اما نمي دونم چرا نمي شه!
پي نوشت ۲: نسرين جان خراباته و كلي خراب و خرابي ديگه. اما تو يكي تو رو خدا نزن تو كار عاشقيت. هر چند خدا با عاشقيت نرو نيست.
