براي يك فرد دشوار نيست كه ميل سكسي به فردي داشته باشد در صورتي كه عاشق و شيفته ي فرد ديگري است و در عين حال بخواهد با شخص ديگري ادامه ي زندگي بدهد. زيرا هر نوعي از عشق ها در خدمت يكي از نيازها هستند و مفهوم متفاوتي دارند.
افراد مغبون كننده قادرند منابع احساساتشان را تقسيم كنند. فيشر احتمال مي دهد كه هرزگي در افرادي كه به دوپامين حساس هستند و يا به دنبال تازگي هستند بيشتر است.
بحث تئوری عشق فزاینده رو که چند وقت پیش مطرح کردم، هرچند نمود عینی تو این وبلاگ نداشته، اما به کلی ذهنم رو مشغول کرده.
تو جمع دو سه نفری خودمون وقتی قاف رو بالا می ریم، یه بار طرحش کردم: به نظر من عشق چیزی نیست که بشه محدودش کرد. اگه محدودش کردی، یعنی خفه ش کردی. یعنی به فلسفه آفرینش "نه" گفتی. عشق، سکس نیست. سکس فقط بخش کوچکی از نمود واقعی عشقه.
عشق برای بروز ظرف می خواد و آدمها می تونن ظرفش بشن. این نگاه ابزاری به آدمها نیست. عشق مثه آب نیست که شکل ظرفش رو به خودش بگیره.
عشق شکل خودشه و وقتی ظرفی نتونست شکل عشق رو به خودش بگیره، عشق پرواز می کنه و ظرفش رو پیدا می کنه.
خب حالا عده ای عشق می ورزند و عده ای اون رو مطالعه می کنن.
دنبال همین مطالعات بودم که متنی رو که تو لید نوشتم، پیدا کردم. کاملش رو می تونین اینجا ببینین. تحلیلها - اون طور که تو وبلاگ نوشته شده - مال اهل فنه. البت! به لحاظ آکادمیکش.
