زبانم را می پالایم:
"کاش" را از یاد می برم،
تا هر چه می خواهم، "ممکن" شود.
"فردا" را فراموش می کنم،
تا "امروز" از کفم نرود.
و "تو" را
که خود، در "من" مستتر است.
پی نوشت: صعود تموم شد یعنی؟ همیشه موقع فرود دلم می گرفت. یادته؟
+ نوشته شده در جمعه ششم مهر 1386ساعت 9:44 توسط ساقی
|
