اورمزدان

دوم فروردین بود که از دید و بازدیدهای ناخوشایند نوروزی گریزی زدم به خونه ی یکی از دوستان که خیلی خیلی خونواده ش رو دوست دارم و از مصاحبت باهاشون انرژی می گیرم البته اگر وقتی با همیم مسیر حرفها به سیاست کشیده نشه که متاسفانه شد. یعنی هر چی لایی دادم، افاقه نکرد و سرانجام کشوندنش به سیاست.

بهانه ی آغازینش ۸ مارس بود. اینکه چرا جنبش زنان برنامه ای نداشت. اینکه چرا ما برای بزرگداشت این روز بیرون نیومدیم. بیان این سوالها که من خوب می دونستم چرا مطرح می شه، از طرف جوون ترهای جمع همراه بود با مزه پرونی های نیش دار.

"دکتر" تلاش داشت به من "تفهیم" کنه که حاکمیت موجود سد بزرگی بر راه تحقق اهداف ماست. و من خودم رو می کشتم که بگم: بابا جان! مانع ما هر نوع حاکمیتیه که با آگاه سازی مشکل داره. و این خصیصه از آنِ هر نوع حاکمیت دیکتاتوریه. مشکل ما فرهنگ مردسالاره؛ و اگه ایکس بره و ایگرگ بیاد، ایگرگ بره و زد بیاد، تا فرهنگ حاکم بر جامعه فرهنگ ضد آگاهی مردسالاره، مشکل سر جاش هست که هست.

مقاله ی محسن با عنوان "تجاوز در بستر زناشویی" تاییدیه بر موضع من، یا بهتره بگم ما، تنها از منظر زندگی ـ به قول معروف ـ زیر یه سقف.

 پی نوشت: دست مریزاد فاطمه شمس